Pérdita in't Radio up NDR 90,3

Letzt harr ik so netten Besöök – Jan Graf, Schrieversmann, Verlegger, Ledermåker, Singer, Radiominsch – un Reporter. He harr mien nejet Book Pérdita leest, dat harr em toseggt. Dor hefft wi denn över snackt. He bröch de Såk denn en poor Daag later in’t Radio, in NDR 90,3 in ,Wi snackt Platt.‘ Feine Reportaasch (Interview 2.9.2014 ).

"En Novelle, de anrögen deit un mehr över Mannslüüd, Froonslüüd un wat dortwüschen liggt seggt as de ganze plattdüütsche Literatur betherto."

Dat seggt Heiko Frese vun Plattschapp över 'Pérdita' bi den PLATTNETT Bökertipp.

Pérdita in de Landeszeitung Lümborg

Stellt Jo dat vör: Güstern, den 19. August, hett de Landeszeitung Lümborg en feinen Artikel över miene Pérdita schreven – dull! Noch beter: Ik dörv dat hier in mien Blog afdrucken.

Un Düvel ok, twee Bookverköpersch hefft glieks anropen un bestellt. Man to, ik heff je noch welk!

Henwiest warrt ok up miene annern Böker As ik noch wat jünger weer …, Dree Kinner un en Peerd un Hest du al mål in en Vågelnest seten? Kloor is je mål – jeedeen vun de Kritikers süht up sien egen Oort un Wies. Nix mit dat Beschüerte ut uns Schooltiet: „Wat will de Dichter uns hier vertellen?“ Man låt mi düt seggen, leve Lüüd: Nich allens in Pérdita is egen Beleevnis, is Autobiographie, un ok in de annern Böker nich. As lütt Grootsöhn Tjark mål seggt, in Dree Kinner un en Peerd: „Du, Opa Hayo, is dat ok wohr?“ „Hm, also, dat kunn åver angåhn, nich?“

Pérdita is ok wedder up Platt up de rechte Siet un Hoochdüütsch links. En heel groten Bült vun miene Lesers köönt gor keen Platt; hefft linker Hand leest un hefft sük denn an’t Platt versöcht. Villicht bringt uns Plattsnackers dat jå en beten Nåwuss?

Pérdita – Studeern un Leevde nå den letzten Weltkrieg

Nu liggt dat neje Book vör mi, blank un in blau, mit den Hamborger Håven up den Titel un in‘n Achtergrund de Skyline mit den Michel.

An welk vun de Kapitels heff ik bi föffteihn Johr arbeidt. Bün ik mit dat Resultåt tofreden? Dat geiht. Gifft dor Passåschen, de ik geern noch wat ümstellen müch. Man denn kunn sük de kumplete Indruck ok wat ännern.

Is de Novell egenlich wohr? Ik segg, allens wat nå Litratuur rüükt, is wohr, tominnst wohrer as dat Leven sülvst.

Gifft dat de Lüüd ut de Geschicht, hett dat jem geven? Swore Fråg. Ik meen, ehrer nich.

Leest dat Book, leve Mitminschen, för låter mittosnacken. Man leest up egen Gefohr. Wenn Ji scharp sünd up en Happy End, denn låt dat blieven.

Moord un Dootslag

Dat gifft dor so’n poor Bökerschriever, de en nejet Book rutgeven wüllt, so mit allerhand kriminelle Geschichten. Un of ik ok een wüss, so mit Moord un Dootslag, hefft se frågt. Nee, nee, sülk Ideen heff ik mi al lang afwennt. Ik bün en ollen Mann, en ganz liedsåm un sachtmödigen Opa, tominnst to miene Grootkinner. Man de Upgåv weer je dull!

Also liekers, nu is de Geschicht fardig

• mit Blootschann
• Eh-Breken
• Brodermoord

un en halven Hart-Infarkt.

So wiet, so schöön. Man nu kümmt de Håken: Ik heff de Såk as ,Ik-Verteller‘ schreven. Dat heet, ik heff allens in Gedanken dörchleevt. Nu heff ik en förchterlich slecht Geweten! Jede Nacht drööm ik, ik sitt in U-Haft, un mien Afkåt kümmt nich. Un nülich nameddags park ik an en Landstråt, höör Musik un drüssel so’n beten, as Polizei anhölt un frågt, wat mit mi los weer. Un ik verjåg mi un bölk los: „Dat weer Notwehr, dat weer Notwehr!“

Do weer wat los!

Nee, nee, nix mehr mit ,Ik-Verteller‘. Nu lever uur-olle Dööntjes, as Grootvadder noch achter den Ploog ran sluur un Grootmudder de Bettlakens mit de Hand ruffel.

De oll Katt un dat Babykattenphoto

Wi seten up de Betonstopen vör de Kökendööör, elk mit en lütt Schöttel vull Schok­lådenies up de Kneen. „Vertell vun diene Katten, Opa“, sä Tjark. Ik sä: „Och, ik heff gottsleider keen egen. Åver Besöökskatten, veer Stück, dree junge un de uur-uur-uur-olle Muusch-Muusch. Dor ünnen sitt se fåken un snåtert mit mi.“ „Un du freust di jümmers, wenn se kåmt, wat?“ „Mehrsttiets jå“, sä ik. „Åver nich, wenn dat Striet gifft. Ik mag dat nich lieden, dat de Oll rinlöppt un sük in den Dreihstohl vör den Feernseher inräkelt. Se finnt miene Geschichten nich goot un meent ok, se kunn veel beter vörlesen. Un inbildsch is se! Un stuur!“ „Nana!“ sä mien Grootsöhn. „Kann ik mi gor nich vörstellen.“ „Schall ik mål wat vertellen?“ „Jå, anners kann een sowat je nich glöven!“

„Weets du, körtens heff ik mål en Kattenbild ut dat Internet rünnerlådt, en ganz nüüdlich Kattenkind. Tjarki, egenlich wull ik di dat tostüern. Na, ik güng in de Köök un wull en Beker Koffi drinken. Do weren de Katten jüüst buten, harren mi höört un füngen an to jaulen, se weren an’t verdösten. Ik geev jem glieks wat ut den Melkkarton, güng up de Trapp sit­ten, hier, weetst du, un keek jem to. Se weren bold satt, streeken üm miene Schöh un snurren, dat heet de dree Jüngern. Bloots de Oll seet afsiets un nörgel: ‚Dat wurr åver ok Tiet’, sä se. Ik heff extrå nich henhöört. ‚Hier’, sä ik, ‚kiekt mål düss lütt Kattenbaby an. Is dat nich söört?’ ‚Jå!’ repen de jungen Katten. ‚Mit dat muchen wi geern spelen. Woneem wåhnt dat wull? Kannst du dat mål mitbringen?’

Do reet oll Muusch-Muusch mi dat Bild ut de Hand, hööl dat ganz dicht vör de Ogen un schreeg: ‚Dat bün jå ik! Dat bün ik jå as Kind! O, wat smuck!’ Se rönn weg, leep up dree Been nå de Schüün un hööl mit de rechte Vöörpoot dat Bild hooch. Wat fuchtig ik wurr! Ik güng achteran, un ik reep: ‚Wannehr geihst du endlich mit mi nå den Optiker! Du bruukst en Brill! Du bruukst endlich en Brill!’“ „Dat weer je man nett vun di“, sä Tjark, „Åver se hett seker keen Geld för en Brill?“ Ik heff en beten överleggt. „Och, dat harr ik spendeert“, sä ik.


„De Katt weer ganz nå båven klattert, seet up en Balk, ünner en Lock in’t Dack, wo en Tegel fehlen dee, un hööl dor in’t Licht dat Bild ganz dicht vör de Ogen. Un stief­weg weer se an’t Krieschen: ‚Wat nüüüdlich! Wat nüüüdlich! Dat bün ik jå as Kind!
„Wat hest du do dåhn, Opa?“ fröög lütt Jung. „Nix“, sä ik. „Dat Bild leet se dor bå­ven. Se keem eerst åvends to’t Melkdrinken, nöhm ok wat vun dat Dröögfoder, wat leider Gotts so stinken deit. Un vun en Brill wull se wedder nix höörn. Åver vergnöögt weer se, lach de ganze Tiet vör sük hen.“

Tjark seet nådenkern dor. „Du, Opa“, sä de Jung, „is dien Geschicht wohr?“ Do sä ik: „Hm, hm, wenn du mi so direkt frågen deist... Åver angåhn kunn sowat je wull, wat?“

ut Dree Kinner un en Peerd